Альбом 1973 года «The Dark Side of the Moon» («Зваротны бок месяца») стаў зорнай гадзінай для групы. Гэта была канцэптуальная праца, гэта значыць не проста зборам песень на адным дыску, а працай, прасякнута адзінай, злучнай ідэяй ціску сучаснага свету на псіхіку чалавека.

Ідэя была магутным каталізатарам творчасці групы і сумесна яе чальцы склалі спіс тэм якія расчыняюцца ў альбоме: кампазіцыя «On The Run» («На збягу») распавядала аб параноі; «Time» («Час») апісвала набліжэнне старасці і бессэнсоўнае марнаванне жыцця; «The Great Gig In The Sky» («Шоў на нябёсах», першапачаткова звалася «Mortality Sequence» — «Смяротныя ваўчкі») апавядае аб смерці і рэлігіі; «Money» распавядае аб грашах, якія прыходзяць са славай і авалодваюць чалавекам; «Us And Them» («Мы і яны») гаворыць аб канфліктах усярэдзіне грамадстваў; «Brain Damage» прысвечаная ўтрапёнасці. Дзякуючы выкарыстанню новага 16-дорожнага гуказапісвальнага абсталявання на студыі «Abbey Road», амаль дзевяці месяцам, якія пайшлі на запіс, і старанням гукаінжынера Алана Парсонса, альбом атрымаўся беспрэцэндэнтным і ўвайшоў у скарбніцу гукапісу ўсіх часоў.

Сінгл «Money» патрапіў у дваццатку хіт-параду ў ЗША, а альбом стаў № 1 (у Вялікабрытаніі толькі № 2) і заставаўся ў «Топ 200» ЗША на працягу 741 тыдні, уключаючы 591 тыдзень з 1973 па 1988 гады паслядоўна, і некалькі раз трапляючы на першае месца. Альбом пабіў мноства рэкордаў, і стаў адным з самых больш прадаваемым альбомам усіх часоў.

Wish You Were Here

«Wish You Were Here» («Жадаю, каб ты быў тут» быў выпушчаны ў 1975 году і загалоўнай тэмай у ім стала адчужэнне. У дадатак да загалоўнай песні, сталай класікай Pink Floyd, альбом уключае горача прыняты крытыкай трэк «Shine on You Crazy Diamond» («Ззяй жа, вар’ят дыямент»), як і загалоўная песня, прысвечанага Сіду Барэту і яго псіхічнаму распаду. Акрамя таго, у альбом увайшлі «Welcome to the Machine» («Сардэчна запрашаем у гэтую машыну») і «Have a Cigar» («Закуры цыгару»), прысвечаныя бяздушным дзялкам шоў-бізнэсу. Альбом стаў першым у Вялікабрытаніі і ў Амерыцы. У 1995 году Гілмар і Райт назвалі гэты альбом сваім каханым альбомам Пінк Флойд.

Animals

Да часу выхаду альбома «Animals» («Жывёліны») у студзені 1977 года музыка групы стала ўсё больш падвяргацца крытыцы з боку які нараджаецца кірунку панк-рока за празмерную «слабахарактарнасць» і пыха, сыходу ад прастаты ранняга рок-н-ролла. Альбом утрымоўваў тры доўгія асноўныя песні і дзве кароткія, якія дапаўняюць іх утрыманне. Канцэпцыя альбома была блізкая сэнсу кнігі Джорджа Оруэлла «Жывёльны двор». У альбоме сабакі, свінні і авечкі выкарыстоўваюцца як метафары для апісання або абвінавачанні чальцоў сучаснага грамадства. Музыка «Animals» значна больш заснавана на выкарыстанні гітар, чым папярэднія альбомы, што магчыма звязана з нарастальнай напругай паміж Уотерсам і Рычардам Райтам, які не занёс вялікага ўкладання ў альбом.

The Wall

Рок-опера «The Wall» («Сцяна») была створана практычна цалкам Роджэрам Уотерсом і ізноў атрымала захоплены прыём у фанатаў. Сінгл з гэтага альбома — «Another Brick in the Wall, Part II» («Яшчэ адзін цэгла ў сцяне, частка 2»), які закранае праблемы педагогікі і адукацыі, — патрапіў на першае месца ў калядным чарце сінглаў у Вялікабрытаніі. У дадатак да трэцяга месца ў Вялікабрытаніі, «The Wall» 15 тыдняў на працягу 1980 года знаходзіўся ў амерыканскім хіт-парадзе. Альбом стаў вельмі дарагім у працэсе напісання і прынёс вельмі шмат выдаткаў з-за правядзення маштабных шоў, але продажы пласцінак вывялі групу з фінансавага крызісу ў якім яна знаходзілася. У перыяд працы над альбомам Уотэрс пашырыў свой уплыў і ўмацаваў сваю кіруючую ролю ў дзейнасці групы, спараджаючы ў ёй сталыя канфлікты. Напрыклад, Уотэрс спрабаваў схіліць чальцаў групы звольніць Рычарда Райта, які практычна не прымаў удзелы ў працы над альбомам. Райт у канцы канцоў прыняў удзел у некалькіх канцэртах, за фіксаваныя ўзнагароды. Па іроніі лёсу, Рычард стаў адзіным, хто здолеў зарабіць нейкія грошы на гэтых канцэртах, бо астатнія чальцы групы былі змушаныя пакрываць надмерныя выдаткі на шоў «The Wall». Сапрадзюсерам «Сцяны» быў Боб Эзрын, сябар Роджэра Уотэрса, які прымаў удзел у напісанні песні «The Trial» («Суд»). Пазней Уотэрс выправадзіў яго з лагера шоў «Пінк Флойд» пасля таго, як Эзрын неасцярожна пагаварыў з сябрам-журналістам аб альбоме. «Сцяна» заставалася ў спісе альбомаў-бэстсэлераў на працягу 14 гадоў.

У 1982 годзе быў зняты паўнаметражны фільм на аснове альбома — «Pink Floyd The Wall». У галоўнай ролі рок-зоркі «Пінка» зняўся заснавальнік групы «Boomtown Rats» і будучы арганізатар фэстаў «Live Aid» і «Live 8» — Боб Гельдоф (Bob Geldof). Сцэнар фільма быў напісаны Уотэрсам, рэжысёрам стаў Алан Паркер, а анімацыя была створана вядомым мультыплікатарам Джеральдам Скарфам (Gerald Scarfe). Фільм можна назваць правакацыйным, бо адной з асноўных ідэяй быў пратэст супраць устояных ідэалаў і ангельскага запалу да парадку. Таксама фільм з’яўляўся вызначаным маніфестам у абарону рокераў. У фільме «Сцяна» прама не паказваецца ні адна з праблем. Увесь фільм вытканы з алегорый і знакаў, напрыклад, безаблічныя падлеткі, якія адзін за іншым падаюць у мясасечку і ператвараюцца ў аднастайную масу.

Стварэнне фільма суправаджалася далейшым пагаршэннем адносін паміж двума найболей моцнымі асобамі групы: Уотэрсом і Гілмарам.