Адна з найболей услаўленых і ўплывовых псіхадэлічных рок-груп, "Pink Floyd" была першай спайс-рок-групай і зрабіла фенаменальна паспяховую кар'еру. Іх альбом "Dark Side Of The Moon" (1973) пабіў усе рэкорды продажаў (у апошніх падліках прыводзіцца лічба ў 25 млн.экз.) і правёў больш 11 гадоў у Billboard Top200. І гэта адна з лепшых запісаў групы, але далёка не адзіная. Музыка "Pink Floyd" удала аб'яднала блюз, поп і эксперыментальны накірунак у сваю ўласную характэрную сумесь футурыстычнага рока амаль класічнай опернай якасці, пры гэтым і тэкст песень групы напоўнены глыбокім сэнсам.

Тры паслядоўна змяняўшыя адзін аднаго лідэра "Pink Floyd" — Сід Баррэтт (Syd Barrett, сучаснае імя Roger Keith Barrett, 6.01.1946, Кэмбрыдж, Англія, гітара, вакал), Роджэр Уотэрс (Roger Waters, 9.09.1944 Грэйт-Букхэм, Кэмбрыдж, Англія, бас-гітара, вакал) і Дэвід Гілмар (David Gilmour, 6.03.1944, Кембрыдж, Ангельшчына, гітара, вакал) пазнаеміліся і сталя сябрамі, калі разам вучыліся ў школе.

Пазней Баррэтт і Гілмар прынялі ўдзел у турнэ па Еўропе, а затым паступілі ў Кэмберуэлл Школу Мастацтваў у Лондане. Уотэрс у гэты час вучыўся ў Лонданскай Архітэктурнай школе. Разам са сваімі аднакурснікамі Нікам Мейсанам (Nick Mason, 27.01.1945, Бірмінгем, Англія, ударныя) і Рыкам Райтам (Rick Wright, 28.07.1945, Лондан, Англія, клавішныя) ён арганізаваў у 1964 гаду R&B басавую групу "Sigma-6". У першапачатковы склад групы ўвайшлі таксама Джульета Гэйл (Julliette Gale), будучая жонка Райта, і бас-гітарыст Клайв Метколф (Clive Metcalf). Сам Уотэрс у тыя часы басам аддаваў перавагу гітары. Вельмі хутка Метколфа замяніў Браян Клоўз (Brian Close), які заняў месца кіроўнага гітарыста, а Уотэрс з тых часоў узяў у рукі бас-гітару. Група змяняла назвы, але папулярнасці не мела. Праз год Уотэрс, спрабуючы выратаваць становішча, запрасіў у групу, якая насіла ў то час імя "The (Screaming) Abdabs", Сіда Баррэтта. Музыка Баррэтта, унікальная сумесь блюзу, поп-музыкі і містыцызму, апынулася несумяшчальнай з традыцыйным кірункам Клоўза, і ў канцы 1965 года "The Abdabs" спыніла існаванне.

Баррэтт, Уотэрс, Мэйсан і Райт перагрупаваліся вельмі хутка, гэта і было нараджэннем "Pink Floyd". Імя групы прапанаваў Баррэтт, натхнёны альбомам блюз-музыкаў Pinkney "Pink" Anderson і Floyd Council (Джорджыя, ЗША), і першапачаткова яно гучала як "Pink Floyd Sound".

Ужо праз некалькі тыдняў квартэт запісаў два сінгла ў Tompson Private Recording Company: кампазіцыю Баррэтта "Lucy Leave" і кавер-версію Сліма Харпо (Slim Harpo) "I'm A King Bee". Пакуль гэта былі традыцыйныя для рэпертуара брытанскіх груп 60-х гадоў рок і R&B. Але вельмі хутка група пачала эксперыментаваць. Музыка Баррэтта ўяўляла сабой псіхадэлічны джэм, спалучалыя мудрагелістыя аранжіроўкі, упрыгожаныя ўкрапваннем арганнай музыкі і прывабнымі, лёгка запамінальнымі мелодыямі. Усё гэта суправаджалася вершамі высокага ўзроўня, прафесійнай працай музыкаў і бліскучым шоў.

Да канца 1966 года "Pink Floyd" набыла шырокую вядомасць у лонданскім андэграўндзе. Іх выступы праходзілі ва ЎФА-клубе, сузаснавальнік якога Джо Бойд (Joe Boyd) дапамог арганізаваць запіс групы ў EMI Records. Дэбютны сінгл "Arnold Layne", камічная гісторыя аб трансвестыце, быў забаронены на ВПС, затое ўвайшоў у UK Top20. Наступны запіс, "See Emily Play", першапачаткова якая звалася "Games For May", заняла шостае месца ў чэрвені 1967 года. Затым рушыў услед "The Piper At The Gates Of Down" (1967), складзены амаль цалкам з песень Баррэтта і прызнаны найвялікшым брытанскім псіхадэлічным альбомам. Гэты запіс была настолькі незвычайная, што яна была не проста не падобная ні на што іншае, яна не была падобная ні на што іншае, створанае "Pink Floyd".

Легендарны поп-музыка, праўдзівы геній рок-н-ролла, Сід Баррэтт правёў у групе ўсяго чатыры года, але ён забяспечыў "Pink Floyd" шматлікім з яе ранняга псіхадэлічнага рэпертуара і стварыў ей цалкам непрадказальнае аблічча.

Папулярнасць групы выклікала серыю гастрольных тураў, у тым ліку і фатальнае турнэ ў ЗША. Далікатная псіхіка Баррэтта, якую даўно злоўжываў галлюцінагенамі, не вытрымала актыўнага гастрольнага жыцця. Амерыканскае турнэ было рэзка перапынена з-за таго, што Сід ужо не мог выступаць.

Музыкі спрабавалі выратаваць групу, запрасіўшы ў лютым 1968 года Дэйва Гілмара для канцэртных выступаў, у надзеі, што Баррэтт, пазбаўлены ад сцэны, зможа пісаць музыку. Гэты праект звёўся да нуля. Баррэтт іграў музыку, мелую мала агульнага з матэрыяльным мірам, або не гуляў наогул. У красавіку яго сыход з групы быў абвешчаны афіцыйна. Вынікам гэтага апынулася рашэнне дырэкцыі студыі разарваць кантракт з групай, пакінутай без кіроўнага гітарыста, асноўнага саліста і адзінага кампазітара.

Удар быў зруйнавальным. Дзіўна, але "Pink Floyd" выстаяла. Гілмар быў выдатным гітарыстам, а Уотэрс прыняў на сябе абавязкі кампазітара, і яго майстэрства расло з уражлівай хуткасцю. Група выпусціла ў 1968 годзе "A Sauserful Of Secrets", у які ўвайшоў сінгл Баррэтта "Jugband blues", а ў астатніх кампазіцыях быў выкарыстаны ўплыў Баррэтта, але ў больш змрочным, квазікласічным тоне. Альбом патрапіў у UK Top10, у ім былі яшчэ дзве пышныя кампазіцыі — загалоўны трэк і "Set The Control For The Heart Of The Sun". У канцы 60-х вышлі саўндтрэк фільма "More" і часткай канцэртны, часткай студыйны "Ummagumma" (1969), стаўшы авангардам касмічнага рока. У наступным годзе група сабрала на канцэрце ў Лондане 100 тыс.гледачоў. У гэты жа час выйшаў "Atom Heart Mother", эксперыментальны альбом, напісаны сумесна з авангардным кампазітарам Ron Geesin. У 1971 годзе група выпусціла ўдалы альбом "Meddle".

І тым не менш поспех іх наступнага альбома быў настолькі вялікі, што апынуўся нечаканым для ўсіх. У 1973 году "Pink Floyd" выпусціла "Dark Side Of The Moon", змрочны поп-шэдэўр, канчаткова зацвердзіўшы Уотэрса як сур'ёзнага кампазітара і паэта, а Гілмара — як героя гітары. Акрамя таго альбом прынёс групе шырокую вядомасць па іншым баку акіяна — у ЗША ён заваяваў першае месца ў чарце альбомаў. Зіготкая рэжысура з тонкім веданнем стэрэаэффектаў прывяла да таго, што на сёння гэта адзін з самых вядомых рок-альбомаў у свеце. Такія сінглы, як "Money" і "Time" сталі класічнымі рок- эталонамі.

Услед за "Dark Side" "Pink Floyd" выпусціла "Wish You Were Here" (1975), у які ўвайшоў пранізліва-кранальны сінгл "Shine On You Crazy Diamond", прысвечаны Баррэтту. Гэты альбом таксама ўзначаліў вяршыні чартаў Вялікабрытаніі і ЗША.

Да гэтага моманту Уотэрс трывала ўзяў у свае рукі вершаванае і музычнае забеспячэнне групы. Песні былі актуальнымі, іх тэмай была няўпэўненасць у заўтрашнім дні, страх, раўнадушная сцярыльнасць сучаснага жыцця. Манера Уотэрса станавілася ўсё больш саркастычнай і з'едлівай (альбом 1977 года "Animals"), але найболей ярка яна выявілася ў альбоме "Wall".

Падвойны канцэртны альбом "Wall" — "Сцяна" (1979), разважанне аб цяжкай працы рок-зоркі, казаў аб матэрыяльнай і эмацыйнай сценах, якія сучасны чалавек узвёў вакол сябе, каб выжыць. "The Wall" стаў другім пасля "Dark Side" у творчасці "Pink Floyd". Трэк "Another Brick In The Wall" стаў трансатлантычным хітом №1, а пазней ён быў экранізаваны Аланам Паркерам, у фільме зняўся Боб Гелдоф (Bob Geldof). У падтрымку альбома група правяла турнэ ў 1980-1981 гадах, на канцэртах было прадстаўлена дбайна распрацаванае сцэнічнае шоў, падчас якога музыкі сапраўды будавалі сапраўдную сцяну паміж сабой і гледачамі.

Такі ўзрушаючы поспех некалькі супакоіў упарты слых аб распадзе "Pink Floyd", якія з'явіліся пасля вынахаду сольных альбомаў Райта і Гілмара ў 1978 годзе. Нажаль ён не прыслабіў варожых адносін усярэдзіне груп. Доўгая непрыязнасць паміж Уотэрсам і Райтам, які амаль не пакінуў групу разам з Баррэттом, прывяла да таго, што бас-музыка запатрабаваў сыходу Райта. Той сышоў у 1979 годзе. Але рознагалоссі з нагоды фінансавых пытанняў і аўтарскага прызнання працягваліся: Гілмар сцвярджаў, што яго фундуш у альбом "The Wall" не быў належным вобразам пацверджаны. Адносіны працягвалі абвастрацца. На пытанне, чаму "Pink Floyd" усё яшчэ разам, Мэйсон адказаў з'едліва: "Таму што мы яшчэ не прыкончылі адзін аднаго". Аднак, да здзіўлення шматлікіх, у 1983 годзе выйшаў новы альбом "The Final Cut". Яго справядліва звалі сольным альбомам Уотэрса ва ўсім, акрамя імя. Але пасля рэлізу Уотэрс сышоў з групы.

У 1984 годзе Уотэрс выпусціў "The Pros And Cons Of Hitchhiking", Райт выдаў "Identity", а Гілмар — "About Face". Гілмор вярнуўся да часавых запрашэнняў як гітарыст высокага класа і выступіў з былым вакалістам "Roxy Music" Браянам Фэрры (Bryan Ferry) на Live Aid канцэрце. Годам пазней выйшаў "Profiles" Мэйсана. Усе чатыры сольных альбома апынуліся малацікавымі.

У 1986 годзе Мэйсан і Гілмар вырашылі працягнуць гісторыю "Pink Floyd", але сапхнуліся з юрыдычным пратэстам з боку Уотэрса ў сувязі з перавышэннем правоў на імя групы. Уотерсу было адмоўлена ў хадайніцтве, і ў 1987 годзе трыа (да іх далучыўся Райт, праўда, толькі ў ролі найманага музыкі) выпусціла "A Momentary Lapse Of Reason" і адправілася ў буйнае сусветнае турнэ. Альбом заняў трэцяе месца ў Billboard, а турнэ, якое складалася з больш за 200 канцэртаў (у жніўні 1988 гады "Pink Floyd" выступілі ў Маскве), прынесла 30 млн.даляраў.

Уотэрс тым часам выпусціў другі сольны альбом "Radio K.A.O.S.", але атрымаў у Billboard усяго толькі №50. У ліпені 1990 Уотэрс арганізаваў інсцэніроўку "The Wall" побач з Берлінскай сцяной. Нягледзячы на падтрымку тэлебачання, падвойны CD абдурыў чаканні. У 1992 году выйшаў трэці альбом Уотэрса "Amused To Death". Гэтым разам студыя, якая выпусціла альбом, абгрунтавана сцвярджала, што калі бы альбом насіў імя "Pink Floyd", ён мог атрымаць мульціплацінавы статут.

Праз два гады "Pink Floyd" выпусціў "The Division Bell", першы студыйны альбом групы за сем гадоў. Музыку напісаў Гілмар у суаўтарстве з былой журналісткай Поллі Сэмсан (Polly Samson). Праз два тыдні пасля рэлізу альбом заняў першае месца ў чартах ЗША. У тым жа годзе "Pink Floyd" (Райт да гэтага часу быў цалкам адноўлены ў правах удзельніка групы) ізноў адправілася ў дбайна распрацаванае сцэнічна турнэ. Выступы ўключалі канцэртную версію "Dark Side Of The Moon" цалкам. Вынікам турнэ стаў альбом "Pulse", таксама трапіўшы на вяршыню чартаў.

На сёння "Pink Floyd" мае велізарную базу прыхільнікаў, шматлікія з якіх яшчэ не нарадзіліся, калі ўпершыню выйшаў знакаміты "Dark Side", і нават не падазраюць, што ўдзельнікам групы калісьці быў Сід Баррэтт, павольна які дагасае ў кембрыджскім шпіталі ад дыябету. Імя "Pink Floyd" мае магічную сілу прыцягваць велізарную аўдыторыю, якая не звяртае ўвагі на то, хто менавіта з музыкаў пакідае сцэну пад апладысменты.