Гісторыя Пінк Флойд — энцыклапедыя "Музыка нашых дзён"

Сучасная энцыклапедыя Аванта+ Музыка нашых дзён/Вед.рэд Д.М.Володихин. – М.: Аванта+, 2002. – 432с. глей. З. 295-299

Музычны кірунак – психоделия, арт-рок

Краіна – Вялікабрытанія

Сярэдзіна 60-х – група адукаваная ў Лондане

1967 г. – вынахад дэбютнага альбома

З пачатку 70-гг – вядучая група псіхадэлічнага арт-рока

1973 г. – вынахад альбома «Зваротны бок месяца» (The Dark Side of The Moon), які лічыцца вяршыняй творчасці групы

1986 г. – распад групы

1987 г. – адраджэнне групы

Брытанская група «Пінк Флойд» на працягу больш за трыдцаць гадоў свайго існавання захоўвае прыхільнікаў ва ўсім міры. Склаўшыся ў рамках псіхадэлічнага андэграўнду, творчасць групы развівалася ў наступным рэчышчы арт-рока – выпрацаваны «Пінк Флойд» музычны стыль часам завуць псіхадэлічным арт-рокам. З цягам часу творчасць «Пінк Флойд» зведала значныя змены, аднак лепшае з дасягнутага заўсёды захоўвалася, і група ніколі не губляла густу да наступных эксперыментаў. Наватарства «Пінк Флойд» выявілася не толькі ў музыцы, але і ў выкарыстанні апошніх тэхнічных дасягненняў у студыйнай працы і на канцэртах. Так, група адной з першых ужыла лазерную і квадрафанічную апаратуру, дэманстравала слайды, кіно, анімацыю і г.д. Важную ролю гулялі і тэксты кампазіцый, шматлікія з якіх былі прысвечаны складаным агульначалавечым праблемам адзіноты, адчужэнні, утрапёнасці, страху смерці. Падобная тэматыка ўзмацняла і без таго магутнае ўздзеянне музыкі.

Група «Пінк Флойд» утварылася ў сярэдзіне 60-х гг. у Лондане. Яе ўдзельнікамі сталі гітарыст і спявак Сід Баррэтт (Syd Barrett, сучаснасць імя і прозвішча Роджэр Кіт Барретт, Roger Keith Barrett, нарадзіўся ў 1946 г.), бас-гітарыст Роджэр Уотэрс (поўнае імя і прозвішча Джордж Роджэр Уотэрс, George Roger Waters, нарадзіўся ў 1944 г.), клавішнік Рік Райт (Rick Wright, поўнае імя і прозвішча Рычард Уільям Райт, Richard William Wright, нарадзіўся ў 1945 г.) і ўдарнік Нік Мэйсан (Nick Mason, поўнае імя Нікалас Берклі Мэйсан, Nicholas Berkeley Mason, нарадзіўся ў 1945 г.). Баррэтт быў таленавітым гітарыстам, якія выконвалі адначасова партыі сола- і рытм-гітары і што ўмелі здабываць з сваёй прылады самыя неверагодныя гукі. Ён таксама пісаў арыгінальную музыку і тэксты, у якіх мудрагелістай выявай зменьваліся дзіцячыя казкі, навуковая фантастыка, усходняя філасофія і касмічныя выявы, навеянные эксперыментамі з ЛСД. Уотэрс, Райт і Мэйсан раней гулялі ў рытм-энд-блюзавай групе «Сігма-6» (Sigma-6), якая змяніла затым шэраг экстравагантных найменняў. Прапанаваная Баррэттам назва «Пінк Флойд» (Pink Floyd) складзена з імёнаў двух ушанаваных ім амерыканскіх выканаўцаў блюзу – Пінка Андэрсана і Флойда Каунсіла.

Першы альбом «Пінк Флойд» — «Валаводнік у брамы світанку» (The Piper At The Gate Of Dawn, 1967 г.) – уключаў у асноўным песні Барретта і нёс на сабе адбітак псіхадэліі з уласцівымі для яе доўгімі, насычанымі імправізацыямі кампазіцыямі. Але з-за ўжыванні ЛСД псіхічны стан музыкі пагоршылася, і ў 1968 г. было афіцыйна абвешчана аб яго сыходзе з групы. Пасля Баррэтт выпусціў сольныя альбомы «Падшыванец смяецца» (The Madcap Laughs), «Баррэтт» (абодва 1970 г.) і іншыя, выклікалыя цікавасць у прыхільнікаў яго творчасці.

На месца Баррэтта прыйшоў гітарыст і спявак Дэйв Гілмар (Dave Gilmour, поўнае імя і прозвішча Дэвід Гілмор, David Gilmour, нарадзіўся ў 1946 г.). Запісаны з яго ўдзелам альбом «Поўны сподак сакрэтаў» (A Saucerful Of Secrets, 1968 г.) адлюстраваў пераход ад псіхадэліі да больш структураванай музыцы.

Наступны альбом – «Больш» (More, 1969 г.) – уяўляў сабой музыку для аднайменнага фільма нямецкага рэжысёра Барбета Шредера аб жыцці хіпі. У наступным група неаднаразова стварала музыку да кінафільмаў. Некалькі кампазіцый «Пінк Флойд» прагучала ў фільме італьянскага рэжысёра Мікеланджэла Антоніоні «Забріскі-Пойнт» – маркотнай гісторыі аб двух разачараваных у сучасным міры людзях. У 1972 г. да фільма Шредера «Даліна», продолжившему тэму хіпі, група напісала музыку, выпушчаную на альбоме «Утоеная аблокамі» (Obscured by Clouds).

Эксперыментальны падвойны альбом «Аммагамма» (Ummagumma, 1969 г.) утрымоўвае запіс аднаго з канцэртаў групы, а таксама індывідуальныя працы кожнага з яе ўдзельнікаў. Творчыя пошукі працягнуў альбом «Маці з атамным сэрцам» (Atom Heart Mother, 1970 г.), адна з бакоў якога ўяўляе сабой цэласную кампазіцыю з аркестравымі і харавымі стаўкамі.

Найболей прадуктыўны этап у творчасці групы пачаўся з альбома «Умяшанне» (Meddle, 1971 г.). Кампазіцыя «Рэха» (Echoes), якая займае ўся другі бок кружэлкі, шматлікія прыхільнікі «Пінк Флойд» дагэтуль лічаць лепшым з створанага групай. Прысутныя тут «касмічны» арганны фон, гіпнатычны рытм і багацце гукавых эфектаў сталі характэрнымі рысамі гучання «Пінк Флойд». Самым жа буйным поспехам апынуўся альбом «Зваротны бок Месяцы» (The Dark Side Of The Moon, 1973 г.). І хоць у брытанскім хіт-парадзе ён так і не падняўся вышэй другога месца, затое ў амерыканскім спісе двухсот лепшых альбомаў знаходзіўся ў агульнай складанасці больш пятнаццаці гадоў! Рэкорд, які пакуль нікому не атрымалася пабіць. Песня «Грошы» (Money) з гэтай кружэлкі – адна з найболей вядомых кампазіцый групы. Наступны альбом «Жадаю, каб ты быў тут» (Wish You Were Here, 1975 г.), прысвечаны трагічнаму лёсу Сіда Баррэтта, заняў першыя месцы ў хіт-парадзе Вялікабрытаніі і ЗША.

Новы этап творчасці групы адкрыўся альбомам «Жывёлы» (Animals, 1977 г.), дзе пад уплывам Уотэрса музыка групы стала цвярдзей і рітмічнее, а тэксты ўтрымоўваюць з'едлівую сатыру на людзей, прадстаўленых у выявах жывёл. У 1979 г. з'явіўся самы амбіцыйны праект «Пінк Флойд» — падвойны альбом «Сцяна» (The Wall), які распавядае гісторыю жыцця рок-музыкі па імі Пінк. Альбом займаў першае месца ў амерыканскіх спісах папулярнасці на працягу пятнаццаці тыдняў. Якая ўвайшла ў яго песня «Яшчэ адна цагліна ў сцяне» (Another Brick In The Wall) стала першай кампазіцыяй групы, што паднялася на вяршыні хіт-парадаў Вялікабрытаніі і Злучаных Штатаў. Падчас прац над альбомам Уотэрс заняў вяршэнствуюшчае становішча ў калектыве, што стварыла напружанасць у адносінах паміж музыкамі. У 1977 г. «Пінк Флойд» пакінуў Райт. Наступны альбом – «Канчатковы мантаж» (The Final Cut, 1983г.), — па істоце, апынуўся сольным праектам Уотерса, які самастойна напісаў увесь матэрыял. Гэты антываенны альбом, прысвечаны памяці загінулага на вайне музыкі, у меладычным плане самы бедны з усяго запісанага групай.

Да таго часу ўдзельнікі «Пінк Флойд» не раз звярталіся да сольных праектаў. Найболей цікавыя з іх – альбомы «Дэвід Гилмар» (1978 г.) і «Аб твары» (About Face, 1984 г.) Гілмара, «Эратычны сон» (Wet Dream, 1978 г.) Райта і «За і супраць аўтастопу» (The Pros And Cons Of Hitch Hiking, 1984г.) Уотерса. У 1986 г. Уотэрс, наладжаны на самастойную дзейнасць, заявіў аб роспуску «Пінк Флойд». На наступны год ён выпусціў чарговы сольны альбом «Радыё КАОС» (Radio K.A.O.S., 1987 г.). Сціплыя вынікі продажу гэтых альбомаў ясна паказалі, што публіка аддае перавагу творчасці групы, а не яе асобным удзельнікам. Гэта стала відавочна Гілмару, які пачаў шлях ўзнаўлення «Пінк Флойд» ужо без Уотэрса.

Альбом 1987 г «Кароткачасовая страта розуму» (A Momentary Lapse Of Reason) гучаў суцэль традыцыйна для «Пінк Флойд». Гілмар запісаў яго практычна самастойна, хоць другім чальцам групы значыўся Мэйсан, а сярод іншых запрошаных музыкаў лічыўся і Райт. Да выхаду альбома былі прымеркаваны сусветныя гастролі групы. Абураны адраджэннем «Пінк Флойд» без яго згоды, Уотэрс узбудзіў судовы разгляд, які працягвалася да нядаўняга часу і скончылася кампрамісам.

Тым часам Уотэрс выступіў з канцэртам «Сцяна» у Берліне (1990 г.), у якім прыняло ўдзел мноства зорак поп- і рок-музыкі. Ён таксама выпусціў яшчэ адзін альбом – «Забавілі да смерці» (Amused To Death, 1992 г.), — добразычліва сустрэты слухачамі і крытыкай.

У сваю чаргу, «Пінк Флойд» у складзе Гілмара, Райта і Мэйсана запісалі альбом «Звон падзелу» (The Division Bell, 1994 г.), прысвечаны адсутнасці паразумення паміж людзьмі. Апошні на сённяшні дзень кружэлка групы – складанка «Рэха» (Echoes, 2001 г.).